Yazımızın başlığını yaşanmış bir olaydan aldık. Beş vakit namazını cemaatle camide kılmaya dikkat eden bir amcamız, başka bir ilçede fabrikada işçi olarak çalışan oğlunu ziyarete gider. Oğlunun evinde misafir olarak kalır. Amcamız namaz konusunda hassastır; ama oğlunun evinde görür ki ne akşam, ne yatsı ne de sabah namazları evin içine giremiyor. Amca bundan çok rahatsız olur. Sabah oğlu işe gidince gelinine sorar:
– Kızım, niye namaz kılmıyorsunuz?
Gelini cevap verir:
– Baba, oğlun da kılmıyor.
Amca:
– Pekii, sen neden kılmıyorsun?
Gelin:
– Ben dikeliversem kılarım…
Bu yaşanmış anekdot bize, günlük hayatımızdaki “lafla peynir gemisi yürütme” çabamızı anlatıyor. Günlük hayatımızda ağzımızı açtığımız zaman mangalda kül bırakmadığımız gibi âleme nizamat vermede bize geçecek kimsenin olmadığını görüyoruz.
Erteleyerek, üşenerek, öteleyerek, başkalarına ihale ederek, taşın altına elimizi sokmadan bir değişim ve dönüşüm olsun istiyoruz. Havanda su döverek, suçlular arayarak, tereyağından kıl çeker gibi kurnazlık yaparak hayatın bayram olmasını temenni ediyoruz. Değişim diyoruz, fakat değişmeye, dönüşmeye veya dirilişe kendimizden başlamamız gerçeğine gözümüzü kapatıyoruz.
Tolstoy’a atfedilen güzel bir söz var: “Herkes dünyayı değiştirmek istiyor, fakat kimse kendisini değiştirmek istemiyor.”
Hiç kuşku yok ki, sevdalarla ömrümüz geçer ve saçlarımız ak-pak olur, “İhtiyar oldum bugün” dediğimiz zamanlarda istesek de değiştirme gücümüz olmayacak. O zaman dünyayı, ülkeyi, şehri, mahalleyi değiştirmek için boşa emek harcamak yerine “Bismillah” diyerek önce kendimizi değiştirmek için adım atmalıyız.
Bunun için de mikro evren denilen insan, kendini iyi tanımalıdır. İlmi ve objektif olarak kendini ölçmeli, eksikliklerini tespit etmeli, iyi bir Müslüman olmalı ve örnek bir rol model olabilmelidir. Tabii söz konusu hedefe ulaşabilmek için de ilk terleyen, ilk adım atan, ilk çilesini çeken biz olursak hem tükenmişlik ve eziklik psikolojisinden kurtulur hem de hayatımız bereketlenir, ruhumuz huzur bulur.
Başkalarından evvel kendimizi tanıyarak, kendimizle konuşarak, dürüst ve ciddi olursak Allah’ın izniyle başarılı oluruz. Varsın bize "Doğrucu Davut" desinler, dokuz köyden kovsunlar, ok gibi ileri atsınlar; bizim derdimiz iyiliği, güzelliği çoğaltmak, ihya etmek; yanlışı, kötüyü silmek olmalı. Bu yolculukta da çuvaldızı önce kendimize batırırsak mesafe alabiliriz. Nefsimizi de temize çıkarmadan, Allah’a sığınarak “Gayret bizden, başarı ise Yaratandan” ilkesiyle…
Ne demişti Hz. Yusuf (a.s.), hatırlayalım: “Ben nefsimi temize çıkarmam…” (Yusuf, 53)
Her konuda olduğu gibi bu alanda da rehberimiz âlemlere rahmet olan Efendimizdir (s.a.v.). O, hem ilk uygulayan hem sahaya ilk çıkan hem de ilk yapandı. Biz de onun ümmeti olarak Yasin Suresi'ndeki genç gibi şehrin en uzak noktasından koşarak gelerek ilk hareketi başlatan, ilk kıvılcımı çakan, ilk adım atanlardan olma ayrıcalığı için ter dökmeliyiz.
Unutmayalım: Yananlar yakarlar, tutuşanlar tutuştururlar. Diriler, diriltir…
Şimdi dikilme vakti…
Selam ve dua ile…
