Günümüz dünyası, teknolojik ve maddi açıdan tarihin en büyük refah dönemlerinden birini yaşıyor.fakat insanı insan yapan kadim değerler noktasında da ciddi bir gerileme içerisinde oldugunu görüyoruz.Buda örf, adet ve manevi değerlerin her geçen gün biraz daha göz ardı edilmesi, bireysel hayatlarımızdan başlayarak toplumsal dokunun tamamına sirayet eden bir yozlaşmayı da beraberinde getirmektedir. Bu yozlaşmanın en somut ve tehlikeli sonuçları ise insanlar arasındaki sosyal ilişkilerin olumsuz yönde seyretmesi, empati yeteneğinin kaybolması ve "ne pahasına olursa olsun kazanma" hırsının bir yaşam biçimi haline gelmesidir.
Geleneksel toplum yapımızda var olan güzel hasletlerimizden olan, birinin sevinciyle sevinen, acısıyla dertlenen ve "Komşusu açken tok yatan bizden değildir" düsturu veya "kul kulun sığınağıdır" anlayışı, toplumsal dayanışmanın ve empatinin en büyük teminatıydı. Ancak modernleşme sekülerleşme ve vahşi kapitalist düzenin son zamanlarda bireye sürekli olarak "önce kendini düşün" mesajını aşılamasıyla insanaların yönünü kendilerine doğru çevirmişlerdir..
Bu durum insanları sadece bencil yapmakla kalmıyor, başkalarının acılarına, haklarına ve sınırlarına karşı tamamen körleştiriyor. Empati kabiliyetini kaybeden birey, toplum içinde bir arada yaşadığı diğer insanları kardeş, komşu ya da dost olarak olarak görmez.O sadece kendi çıkarlarına giden yolda birer araç veya basamak olarak görmeye başlıyor. Güven bağlarının koptuğu, herkesin birbirinden şüphe ettiği bir toplum ise ruhen ve bedenen hastalanmaya mahkumdur.
Toplumları sağlamlaştıran,birbirleriyle kaynaştıran eğerler sisteminin çöküşüyle ortaya çıkan en acı verici tablolardan biri de hak ve hukuk kavramlarının içinin boşaltılmasıdır. Maneviyatını ve helal-haram hassasiyetini kaybeden zihniyet sahiplerinin kazancın nereden geldiğine, kimin canını yaktığına bakmadan her çeşit gelire adeta yapışmaktadırlar.. Bu noktada en büyük sığınak ise "yasal kılıflar" olmaktadır.
Evet, bazen yasaların boşluğundan, bürokratik açılardan veya mevzuat yetersizliklerinden yararlanarak elde edilen kazançlar, yapılan işler hukuken "yasal" olabilir. Mahkemeler bu eylemlere ceza kesmeyebilir. Ancak unutulmamalıdır ki: Hukuk asgari ahlaktır; her yasal olan şey ahlaki, adil ve vicdani değildir.
Fırsatçılık yaparak fiyatları fahiş şekilde artırmak, bir insanın zor durumundan yararlanarak malını yok pahasına elinden almak, hukuki bir açığı kullanarak bir başkasının hakkına çökmek kanunen suç teşkil etmeyebilir. Fakat bu eylemler toplum vicdanında, örfte ve inanç dünyasında derin yaralar açar. Yasaların boşluğunu vicdanıyla dolduramayan bir insan, sadece kendi cüzdanını doldurur ama insanlığını kaybeder..
Ve son olarak,toplumsal çürümeyi durdurmanın yolu, yasaların maddelerinde değil; kalplerdeki vicdan, empati ve maneviyat yasasını yeniden canlandırmaktan geçer. Maddi kazançların peşinde koşarken insani değerleri kaybetmemek, "yasal" olanı her zaman "ahlaki" olanın süzgecinden geçirmek, geleceğe bırakabileceğimiz en büyük mirastır. Aksi takdirde, herkesin sadece kendini düşündüğü bir dünyada, gün gelir hiç kimse güvende olamaz.
