O maç 89.59’da bitmedi!
Futbolda alıştığımız bir şey vardır…
Maçlar başlar ve 90 dakika oynanır…
Uzatmalarda bu 90’ın içindedir…
Hakem son düdüğü çalar…
Tabelaya bakarsınız…
Kazanan kim?
Kaybeden kim?
Sonra da evinizin yolunu tutarsınız…
Ama önceki akşam şehrimizde, Konya Büyükşehir Belediye stadında öyle olmadı…
Çünkü sahada oynanan bir futbol maçından çok daha fazlası vardı…
Bir tarafta hoşgörü şehrinin takımı Konyaspor…
Diğer tarafta katil devlet İsrail tarafından zulme uğramış, Müslüman Filistin Milli Takımı…
Skor?
2-2…
Açık konuşmak gerekirse, o gece skoru merak eden de pek yoktu…
Benim de umurumda olmadı 2-2…
Çünkü o gecenin meselesi futbol değildi…
Mesele Filistin’di…
Mesele Gazze’ydi…
Mesele yarım bırakılan hayatlardı.
xxx
Konya, bu anlamda kendisine yakışanı yaptı…
Büyükşehir Belediyesi stadını dolduran binlerce 42 bin Konyalı ya da Konya dışından gelenler ellerinde Türk ve Filistin bayraklarıyla Filistin Milli Takımı’nı bağrına bastı…
Tribünlerde marşlar…
Sloganlar…
Dev pankartlar…
Koreografiler…
Sahaya atılan oyuncaklar…
Beyaz güvercinler…
Gazzeli çocuklarla sahaya çıkan futbolcular…
Bir futbol karşılaşmasında görebileceğiniz ne varsa vardı…
Ama bir şey daha vardı…
Vicdan ve merhamet!
Bana göre gecenin bütün fotoğrafını anlatan kelime buydu.
Çünkü insanlar o stadyuma sadece Konyaspor’u ya da Filistin Milli takımını izlemeye gelmemişlerdi…
“Yalnız değilsiniz” demeye gelmişlerdi…
Bazen binlerce insan aynı anda aynı şeyi söylediğinde, sesiniz kilometrelerce öteye gider…
Büyükşehir Belediye stadından, yani Konya’dan yükselen haykırış, o gece bütün dünyaya dalga dalga yayıldı.
xxx
Sonra dakikalar ilerledi…
Ve saat 89.59’u gösterdi…
Normal şartlarda ne beklersiniz?
Bir saniye sonra 90…
Ardından uzatma dakikaları…
Son düdük…
Ama öyle düşündüğümüz gibi olmadı…
Peki ne oldu?
Skorbordda şu cümle belirdi: FİLİSTİN ÖZGÜR OLANA DEK MAÇ ERTELENMİŞTİR.
Nokta.
İşte gecenin bütün anlamı o birkaç kelimenin içine sığdı…
Düşünebiliyor musunuz?
Bir saniye eksik!
Sadece bir saniye…
Ama bazen bir saniye, 90 dakikadan daha çok şey anlatır…
Anlattı da…
Tabi ki, anlayana…
Maç tamamlanmadı…
Çünkü anlatılmak istenen de tam olarak buydu…
Filistin’de tamamlanamayan çocukluklar…
Tamamlanamayan hayatlar…
Kurulamayan hayaller…
Yarım kalan bedenler ve hikâyeler…
O bir saniye bunun sembolüydü…
Dolayısıyla şehrimizdeki karşılaşmanın en güzel golünü ne Konyaspor attı ne de Filistin Milli Takımı…
O golü skorbord attı!
Ve onu düşünen ve o sözü yazan ve hayata geçiren her kimse, hayatım boyunca gördüğüm en güzel golü atanda oydu…
Hem de dünyanın gözüne baka baka…
Hem de tam 90’a yolladı.
xxx
Şunu da söylemek lazım…
Konya zaman zaman kendi içerisinde birbirini eleştiren, birbirinden memnun olmayan, aynı mesele etrafında toplanmakta zorlanan bir şehir görüntüsü verebilir…
Kaldı ki, öyle…
Ama mesele bazı değerler olunca tablo değişiyor…
15 Temmuz’da olduğu gibi…
Çarşamba gecesi de aynısı oldu…
42 bin kişilik Büyükşehir Belediye stadının görüntüsü bunun en açık göstergesiydi…
Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan da karşılaşmanın ardından yaptığı paylaşımda Konyalılara teşekkür etti; maçın Türkiye ile Filistin arasındaki kardeşliği ve dayanışmayı ortaya koyduğunu ifade etti…
Bence burada üzerinde durulması gereken asıl nokta şu: Bir şehrin büyüklüğü sadece nüfusuyla, sanayisiyle, ihracatıyla, yükselen binalarıyla ya da yollarıyla ölçülmez…
Bazı günler gelir, o şehrin karakteri ortaya çıkar…
Konya’nın karakteri de o gece tribünlerdeydi…
Bunu da ıskalamamak lazım.
xxx
Şehrin sancağı, yani namusu olan Konyaspor açısından da ayrı bir parantez açmak lazım…
Bir futbol kulübünün şehriyle kurduğu bağ sadece ligde kazandığı ya da kaybettiği maçlardan ibaret değildir…
Olmamalıdır da…
Şampiyon olmasından ya da küme düşmesinden de…
Bazen kulüpler kupa kazanır…
Bazen Avrupa’ya gider…
Bazen büyük takımları mağlup eder hayal kırıklığına uğratır…
Bazen sıradan takımlara kaybeder hayal kırıklığına uğrar…
Bunlar futbolun içinde olan şeyler…
Bazen hatırlanır, bazen hayıflanırsınız…
Ama bazı maçlar vardır ki, yıllar sonra skorunu kimse hatırlamazken görüntüleri hafızalardan silinmez….
Örneğin; 55 yıl önce Konya’da oynanan ve benim hafızamdan silinmeyen Konyaspor-Pakistan maçı gibi…
Yanlış hatırlamıyorsam 1-1 berabere sonuçlanmıştı…
İnanıyorum ki, Konyaspor ve Filistin Milli Takımının karşı karşıya geldiği bu maç ve bu gece kolay kolay hafızalardan silinmeyecek…
10 yıl sonra birisine, “Konyaspor-Filistin maçı kaç kaç bitmişti?” diye sorun, belki 2-2 olduğunu hatırlamayacaktır, ama muhteşem dayanışma gecesini ve 89.59’da skorbordda yazan, “FİLİSTİN ÖZGÜR OLANA DEK MAÇ ERTELENMİŞTİR” yazısını asla unutmayacaktır…
Çünkü bazı sonuçlar gazetelerin spor sayfalarına yazılır…
Doğrudur…
Ama bu maç sadece gazete sayfalara değil, hafızalara da yazıldı.
xxx
Filistinli futbolcuların maç sonunda gördükleri ilgiden duygulanmaları da boşuna değildi…
İnsan kendi ülkesinden binlerce kilometre uzakta başka bir şehrin insanlarının kendi bayrağını salladığını, alkışlandıklarını, kendi çocukları için oyuncaklar atıldığını gördüğünde ne hisseder?
Bunu sen-ben bilmeyiz, ama yaşayanlar bilir…
O sahadaki cesur yürekler bilir…
Dolayısıyla o gece Konya’nın ve Konyaspor’un yaptığı şey bir futbol takımını misafir etmek değildi…
Bir millete, hem de katil bir devlet tarafından zulüm edilen bir millete, “EVİMİZ EVİNİZDİR” demekti….
Ve şehir bunu lafla değil, 42 bin insanla gösterdi…
Onlara da helal olsun…
Büyükşehir Belediye Başkanı Uğur İbrahim Altay’a da helal olsun…
Konyaspor Başkanı Ömer Atiker’e de helal olsun…
Konyaspor teknik direktörü İlhan Palut ve oyuncularına da helal olsun...
Açıkçası, emeği geçen herkese ve her kesime helal olsun.
xxx
Özetlersem; Gecenin en güzelini 89.59’da o tabela söyledi…
Belki de gecenin en doğru cümlesini…
“FİLİSTİN ÖZGÜR OLANA DEK MAÇ ERTELENMİŞTİR.”
Ve maç ertelendi…
Mesaj yerine ulaştı…
Bu kadar.
