Bu ülkede has bel kader boksa hizmet eden, Boks Federasyonu’nda 7 yıl Asbaşkanlık görevinde bulunan, halen Boks Federasyonu’nun Basın Kurulu’nda boksumuza yararlı olmaya çalışan birisi olarak, Cumartesi gecesi yaşananlardan ve o görüntülerden sporumuz ve boksumuz adına utandım!
Hem TSYD Asbaşkanı hem de Boks Federasyonu Basın Kurulu Üyesi olarak, sporumuz ve boksumuz adına kendimi sorumlu hissettiğim için bu yazıyı yazmak zorunda kaldım…
Kişililer ve kurumlarla bir derdim yok…
Derdim Türk sporu ve boksu.
xxx
Malum geçen Cumartesi akşamı İstanbul’da bir boks gecesi düzenlendi…
Adına “büyük organizasyon” dediler…
“Dünya şampiyonluğu yolunda önemli bir karşılaşma” dediler…
Umut Çamkıran’ı göklere çıkardılar!
Sonra ne oldu?
Umut Çankıran 12 raund sonunda puanla maçı kaybetti!
Sadece Umut kaybetmedi, boksa dair umutlarımız da kaybetti…
Çünkü, sonu kötü bitti…
Azerbaycan kökenli, Fransa adına mücadele eden Aliev kazandı…
Ama gecenin sonunda ne galibiyet konuşuldu ne de boks!
Havada uçuşan sandalyeler, ringe doluşan insanlar, yumruklar, tekmeler ve güvenlik görevlilerinin çaresizliği konuşuldu…
Çünkü o ringde kaybedilen yalnızca bir kemer değildi…
Türk sporunun itibarı da ciddi yara aldı.
25 GALİBİYET, AMA NASIL?
Önce işin sportif tarafına bakalım…
Umut Çamkıran…
25 maç…
25 galibiyet…
23 nakavt olarak açıklanan bir kariyer istatistiği…
Kağıt üzerinde müthiş!
İyi de bu 25 maçın kaçı gerçekten üst düzey rakiplere karşı kazanıldı?
Kaçında uluslararası ağır sıklet boksunun gerçek kalitesiyle karşılaşıldı?
İşte asıl mesele burada…
Boksta rakibin kalitesi, kazandığın maç sayısı kadar önemlidir…
Sürekli kendinden zayıf rakiplerle karşılaşırsan yenilgisiz de kalırsın, nakavt kralı da olursun…
Ama karşına mesafeyi bilen, ayaklarını doğru kullanan, yumruğu zamanında çıkaran bir boksör geldiğinde gerçek seviyen ortaya çıkar…
Aliev karşılaşmasında gördüğümüz de buydu.
Aliev dünyanın en iyi ağır sıkletlerinden biri mi?
Hayır!
Ama Olimpiyat tecrübesi var…
Mesafeyi biliyor…
Rakibini nasıl karşılayacağını biliyor…
Umut’un güçlü yumruklarından nasıl uzak duracağını biliyor…
Profesyonel boksu kuralına göre uyguladı…
Bunları yapması maçı kazanmasına yetti…
Demek ki mesele yalnızca güçlü yumruk atmak değilmiş!
Boks, kolları kuvvetli iki insanın birbirine vurmasından ibaret değildir…
Akıl ister…
Teknik ister…
Savunma ister…
Ve hepsinden önemlisi, gerçek rakiplerle sınanmayı ister…
Azeri boksörü Mike Tyson’u nakavt eden Kanada asıllı İngiliz ağır sıklet Lennox Lewis’e benzettim…
Azerbaycanlı boksörün Lennox Lewis’ten tek eksiği, darbeli ve indirici yumruk eksiğiydi…
Zaten darbeli ve indirici yumruklara sahip olsaydı, Umut Çamkıran ile değil, İngiliz Joshua ile Tyson Fury’ye ringi dar eden Ukraynalı Oleksandr Usyk ile unvan maçına çıkardı.
SİNAN ŞAMİL SAM’I UNUTTUK MU?
Bu ülke Sinan Şamil Sam’ı gördü…
Rahmetli Sinan’ın nasıl bir ağır sıklet olduğunu bilenler bilir…
Ali Eren Demirezen gibi uluslararası arenada güçlü rakiplerle mücadele etmiş bir boksörümüz de var…
Şimdi bu isimlerin mücadele ettiği seviyelerle Umut Çamkıran’ın kariyerini aynı terazide tartmak ne kadar doğru?
Umut iyi niyetli, çalışkan, boksu seven bir sporcu olabilir…
Buna kimsenin itirazı yok…
Ama iyi boksör olmak başka bir seviyedir…
Buradan yıllardır boksun içinde olan, bu sporun inceliklerini bilenlere de bir sözüm var…
Siz ya da sizler Sinan Şamil Sam’ın hangi seviyede mücadele ettiğini de bilirsiniz, uluslararası ağır sıklet boksunun ne istediğini de…
O halde bir sporcuyu överken yalnızca galibiyet sayısına değil, karşısına çıkan rakiplerin kalitesine de bakmak gerekmez mi?
Sporcuyu desteklemek başka…
Onu olduğundan büyük göstermek başka…
Gerçek dostluk, bazen alkışlamak değil, eksikleri açıkça söylemektir.
ALİEV’İN HAREKETİ YANLIŞ, PEKİ YA SONRASI?
Gelelim gecenin en çirkin bölümüne…
Aliev maçın sonunda tribünlere yönelik son derece uygunsuz bir hareket yaptı!
Doğru mu yaptı?
Kesinlikle hayır!
Bir sporcu, hele ki uluslararası bir organizasyonda, kendisini izleyen insanlara karşı hareketlerine dikkat etmek zorundadır…
Aliev daha sonra yanlış anlaşıldığını, maç sırasında rakibinden aldığı darbelerin yerlerini göstermeye çalıştığını söyledi…
Doğru mu söylüyor?
Bence doğru söylemiyor!
Ancak, tepki çeken bir harekette bulunması, kimseye bir sporcuyu topluca dövme hakkı vermez!
Hem de kendi ülkemizde misafir ettiğimiz bir sporcuyu…
Üstelik Azerbaycan kökenli bir sporcuyu!
Hani iki devlet, tek millettik?
Hani kardeştik?
Kardeşlik yalnızca güzel günlerde birbirimize sarılmak mıdır?
Bir yanlış yapıldığında yumrukla, tekmeyle, sandalyeyle mi karşılık vereceğiz?
Aliev’in yaptığı hareketi eleştirirsiniz…
Kınarsınız…
Yuhlayabilirsiniz…
Gerekirse ilgili boks kuruluşlarına şikâyet edersiniz…
Ama onlarca insanın ringe doluşup bir sporcunun linç edilme tehlikesi ile karşı karşıya kalmasını nasıl savunabilirsiniz?
Bunun adı ne milliyetçiliktir ne de spor sevgisi!
Bu düpedüz şiddettir.
TRABZON’DAN DERS ALMADIK!
Üstelik ilk defa yaşamıyoruz…
Nisan ayında Trabzon’da Emirhan Kalkan ile Rus boksör Sergei Gorokhov arasında yapılan karşılaşmada da benzer görüntüler ortaya çıkmıştı.
Yine gerginlik…
Yine ringe giren insanlar…
Yine yumruklar, tekmeler ve sandalyeler…
Şimdi İstanbul…
Peki, bu işin sonu nereye varacak?
Ülkemize gelen her yabancı sporcu, galip geldiğinde başına bir şey gelmesinden mi korkacak?
Böyle bir ortamda hangi uluslararası organizasyon Türkiye’yi güvenilir bir ev sahibi olarak görebilir?
Sporun içinde rekabet olur…
Gerginlik olur…
Hatta zaman zaman kontrolsüz davranışlar da olur…
Ama bunların hiçbirisi toplu saldırının gerekçesi olamaz.
ORGANİZATÖRLERİN HİÇ Mİ SORUMLULUĞU YOK?
Ahmet Öner, Birol Topuz ya da bu işe sponsor olanların da içinde bulunduğu organizasyonun güvenlik planlamasını da konuşmak zorundayız…
Uluslararası bir kemer maçında onlarca insan nasıl ringe girebilir?
Sporcuya nasıl ulaşabilir?
Sandalyeler nasıl havada uçuşabilir?
Güvenlik neden bu kadar yetersiz kalır?
Bu soruların cevaplarını kim verecek?
Mesele yalnızca birkaç kendini bilmezin taşkınlığı olarak geçiştirilemez…
Geçiştirilmemeli…
Münferit bir olay değil…
Böylesine önemli bir organizasyon yapıyorsanız sporcunun, hakemin, teknik ekibin ve seyircinin can güvenliğini sağlamak zorundasınız…
Kaldı ki Dünya Boks Konseyi de yaşanan saldırıyı açıkça kınadı…
Umarım Türkiye Boks Federasyonu Başkanı Suat Hekimoğlu ile Gençlik ve Spor Bakanı Osman Aşkın Bak, ülkemizde yapılan profesyonel boks müsabakalarını bir zapturapt altına alırlar…
Hoş görüntüler değil…
Yani bu görüntüler yalnızca bizim ülkemizde konuşulmuyor…
Dünya da izliyor!
xxx
Her sporcu yenilir…
Muhammed Ali de yenildi, demir yumruk lakaplı Mike Tyson da…
Umut Çamkıran kaybetti…
Olabilir…
Aliev kazandı…
Hak ettiği bir galibiyet aldı…
Sonrasında yaptığı hareketle de bu haklı galibiyetine gölge düşürdü!
Ama bizim yaptığımız neydi?
Bir sporcunun yanlışına, çok daha büyük bir yanlışla karşılık verdik…
Daha da kötüsü, boks gecesini spor organizasyonu olmaktan çıkarıp kavga görüntüleriyle dünya gündemine taşıdık…
Türk sporunun ihtiyacı şişirilmiş başarı hikayeleri değil…
Gerçekçi değerlendirmeler, kaliteli sporcular, sağlam organizasyonlar ve spor ahlakıdır…
Şunu unutmayalım…
Bir sporcuyu desteklemek için rakibine düşman olmak gerekmez…
Hele ki kardeş Azerbaycan’ın evladına…
O gece kemeri Aliev kazandı…
Ama asıl kaybeden, ringin etrafında yaşananlara engel olamayan Türk sporu oldu…
Ve ne yazık ki bu mağlubiyet, Umut Çamkıran’ın aldığı yenilgiden çok daha ağırdı.
xxx
Özetlersem; Türkiye’de boks seyircisi ile Avrupa ya da Amerika’daki boks seyircisi aynı değil…
Bizim boks seyircimiz, tenis seyircisine benzemez…
Temaslı sporlarda, özellikle boks, tekvando, güreş ya da kickboks gibi branşların seyircisi agresif olur ve yenilgiye tahammülleri olmaz...
Sebep?
Çünkü, bizim bir spor adabımız ve spor kültürümüz yok!
Ringde kendi sporcusunun yumruk yemesini ya da kaybetmesini hazmedemez…
Azerbaycanlı boksörün tanıyan Ahmet Öner ya da Birol Topuz, bu durumu sporcuya ve köşesine anlatmalıydı…
Ayrıca sıradan bir mücadeleyi o kadar şişirdiler ki, sanırsınız ringe Mike Tsyon ile Umut Taşkıran unvan maçına çıkıyorlar..
Kendilerince haklı olabilirler…
Çünkü bu işin için de para da var, bahis de var…
Neyse…
Ata binip uzağa gitmeye gerek yok.
