Beni bilenler bilir…
Bu şehirde vazgeçilmezlerim Türbe önü, Bedesten, Kadınlar Pazarı, Aziziye Camii gibi şehrin kalbinin attığı mekanlardır…
Zaferde veya Formda ya da şehrin daha sosyal, daha cıvıl cıvıl yerleri beni cezbetmez…
Dolayısıyla da Sultan Ablayı Aziziye Camiinin bulunduğu meydanda tanıdım, zaman zaman kısa süreli sohbetlerimiz oldu…
Benim için yaşarken de sırma saçlı, badem gözlü ve benim de en çok sevdiğim renk olan kırmızılı kadındı…
Şimdi bakıyorum da, bütün Türkiye, hatta dünya “Kırmızılı Kadın” sever olmuş!
Konya’da dahil…
Bazı hayırseverler ve Sultan Ablayla ilgilenenler hariç…
İnşallah Konya’yı yönetenler Sultan Ablayı ölümsüzleştirirler…
Bursalıların Deli Ayten’i ölümsüzleştirdiği gibi!
Bursalılar Deli Ayten’in heykelini Zeki Müren ve Ahmet Hamdi Taşpınar gibi isimlerin heykellerinin yanına yerleştirmişler…
Yerli ve yabancıların uğrak yeri olan Türbeönü Çarşısında ya da Aziziye Camii civarında bir yere heykeli yapılabilir ve
ölümsüzleştirilebilir…
Bu konuda Konya’nın ileri gelenleri destek verebilir…
Benimkisi bir öneri, gerisi yönetenlere kalmış…
Bu vesileyle de Sultan Ablaya Allah’tan rahmet diliyorum.
OTURDUĞU BANK KIRMIZIYA BÜRÜNMÜŞ
Yukarıda satırları Sultan Abla’nın ölümünden hemen sonra kaleme almıştım…
Yani Temmuz’un 19’unda…
Sultan Abla ahirete göçeli hemen dört ay olmuş…
Biliyor musunuz Sultan Ablanın dinlendiği, daha doğrusu nefeslendiği bank kırmızıya boyanmış!
Kim ya da kimler boyamış bilmiyorum.
xxx
Sultan Abla…
Namıdiğer Kırmızılı Kadın…
Üzerinde kırmızı elbisesi, başında kırmızı örtüsü, yüzünde kırmızı makyajıyla bu şehrin en renkli insanlarından biriydi…
Onu tanımayan yoktu…
Esnaf tanırdı, çarşıya çıkan tanırdı, yoldan geçen tanırdı…
Kimimiz selam verirdik, kimimiz gülümserdik, kimimiz de dönüp bir daha bakardık…
Yetmez birde hatıra fotoğrafı çektirirdik…
Sultan Abla yıllarca aynı sokaklarda dolaştı, aynı çevrede oturdu, aynı insanların arasından geçti…
Sonra bir gün hayatını kaybetti…
Ve Sultan Abla’nın yıllarca oturduğu bank, ölümünden sonra kırmızıya boyandı!
Ne güzel değil mi?
Vefa örneği!
Şehrin bir değerini unutmamışız!
Peki, gerçekten öyle mi?
xxx
Yanlış anlaşılmasın…
O bankın kırmızıya boyanmasına karşı değilim…
Hatta güzel bir düşünce olduğunu da söyleyebilirim…
Ama insanın aklına ister istemez bir soru geliyor…
Sultan Abla yaşarken ne kadar kıymetliydi de öldükten sonra oturduğu bank bu kadar kıymetli oldu?
Mesele tam da burada!
Yaşarken bir bankta oturan insan, öldükten sonra şehrin simgesi oluveriyor!
xxx
Elbette hakkını yemeyelim…
Sultan Abla’ya yaşarken selam verenler, yardım edenler, hediyeler götürenler, hatırını soranlar da oldu…
Bunları yok saymak doğru olmaz…
Ama benim derdim başka…
Bir insanı tanımakla, o insanı gerçekten önemsemek arasında dağlar kadar fark var…
Sultan Abla’yı Konya’nın neredeyse tamamı tanıyordu…
Sadece Konyalı değil, Konya’ya gezmeye gelenler de, özellikle Sultan Ablayı ziyaret ediyorlar, sohbet ediyorlar, fotoğraflar çektiriyorlardı…
Peki, kaçımız onun gerçekten nasıl yaşadığını merak ettik?
Kaçımız kırmızı kıyafetlerinin arkasındaki insanı anlamaya çalıştık?
Kaçımız fotoğraf çektirmenin ötesine geçtik?
Sultan Abla bu şehrin yalnızca renkli bir görüntüsü değildi…
O da bir insandı…
Sevinciyle, hüznüyle, geçmişiyle, yaşadıklarıyla…
Şimdi biz o insanın oturduğu bankı kırmızıya boyadık…
İyi yaptık!
Ama keşke yaşarken gösterdiğimiz ilgiyi de aynı ciddiyetle sorgulayabilsek.
Bir de şu var…
Şehirlerin hafızası yalnızca tarihi camilerden, hanlardan, hamamlardan oluşmaz…
O sokaklarda yaşayan insanlar da şehrin hafızasıdır…
Kapu Camiyi, Aziziye’yi ya da Sultan Selim’i güzelleştiren sadece taşları değil…
Ahmet Efendi Çarşısını Ahmet Efendi Çarşısı, Tellal Pazarını Tellal Pazarı veya Bedesten’i Bedesten ya da Kadınlar Pazarını Kadınlar Pazarı yapan sadece dükkânları değil...
Çocukluğumun geçtiği Eski Tellal Pazarından örnek verecek olursam, Ağzı-burnu kırık Abdullahlar, Kebideli Ahmetler, Deli Nuriler, Tozkoparan Hüseyinler, Levhacı Hasanlar, Özgüzarlar, Dedem Hacı Binaliler, Rastgeldi Mehmetağalar, Arap İzzetler, Sarı Mithatlar, Refik Hızlılar, Koreli Mevlütler, Köfteci Çinali ve daha niceleri Tellal Pazarının esnafı, oranın insanı, oranın kendine has yüzleridir…
Parsanalı Mustafa Amca, Silleli İsmail Amca, Efe Dayı, Düt Selahattin, Bastonlu Mehmet Ağa, İnce sesli Halit ile Salma Halil, Ahmet Efendi Çarşısı ile Dolav Mahallesinin vazgeçilmezi Bekçi Hakkı ve günümüzün gülleri…
Sultan Abla da o yüzlerden biriydi…
Şimdi o yok…
Bankı duruyor.
Üstelik kırmızı!
Peki, bundan sonra ne olacak?
Bir süre fotoğrafları çekilecek, sosyal medyada paylaşılacak, belki önünde hatıra fotoğrafları verilecek…
Sonra?
Asıl mesele işte o sonrasında!
Çünkü vefa, yalnızca geride bırakılan eşyaya sahip çıkmak değildir. İnsan hayattayken onun kıymetini bilmektir.
xxx
Sözün özü…
Sultan Abla’nın bankını kırmızıya boyamak güzel bir düşünce…
Emeği geçenlerin hakkını teslim edelim…
Ancak o kırmızı boya, hepimize bir şey de hatırlatmalı…
Bu şehirde bugün de her gün yanından geçtiğimiz, görmeye alıştığımız, hikayesini bilmediğimiz nice insanlar var…
Sultan Abla gitti…
Kırmızısı kaldı…
Bir de hepimize sorulması gereken o soru: Biz Sultan Abla’yı mı sevdik, yoksa onun kırmızılarını mı?
