Yaratılanların üzerinde yaşadıkları ve yaşam boyunca havasına, suyuna ve topragına ve birbirlerine muhtaç oldukları çevremizin gelecegini düşünmeyen, menfaatlerinden başka amacı olmayan ülkelerin plansız yatırım ve faaliyetlerle küresel ısınma ve iklim degişikliğine sebep olanların yüzünden dünyanın bir çok yerinde sel ve benzeri felaketler olmaktdır.Bu gün tüm dünya küresel ısınmayla mücadele etmeye çalışırken,ülkelerin çıkardıklar yasalarla ve cezai yaptırımlarla çevreyi korumaya çalıştıklarını görüyoruz. Bu çalışmalar çevre koruma bakımından önemli ve gerekli olmasına ragmen, çevrenin polisiye tedbirlerle tek başına korunamayacagı ve çevreyi gönülden severek içten gelen koruma duygusuyla korunacagını açıkça ortaya koymak gerek..
Çevre korumanın kalıcı olması insanın kainata ve tüm canlılara bakış açısını değiştirmesiyle başlar. Doğayı yalnızca insanın hizmetine sunulmuş, sınırsızca tüketilebilecek bir hammadde deposu olarak görmek yerine, ona sevgi ve saygıyla yaklaşmak gerekir. Yaratılana karşı gösterilen müşfik davranış, çevreyi korumanın en güçlü temelidir. İnsan, içinde yaşadığı doğanın bir sahibi değil, aksine ondan sorumlu bir misafiri ve emanetçisi olduğunu kabul ettiğinde, atacağı her adımı bu manevi sorumluluk bilinciyle atacaktır. Gönülde filizlenen bu merhamet ve emanet duygusu, hiçbir yasanın sağlayamayacağı kadar güçlü bir oto-kontrol mekanizması oluşturur. Bu durumu yıllarca Çevre ve Orman Bakanlıgında görev yaptıgım dönemde yaşadım.
Çevre meselesinin tek bir kurumun, tek bir meslek grubunun veya sadece bireylerin tek başına omuzlayabileceği bir konu değildir. Çevre, doğası gereği son derece multidisipliner bir alandır. İklim değişikliğinden su kıtlığına, toprak kirliliğinden biyoçeşitliliğin azalmasına kadar her bir sorun; hukuk, mühendislik, ekonomi, sosyoloji, eğitim, sanat ve ilahiyat gibi pek çok disiplinin kesişim noktasında yer alır. Bu nedenle, çevrenin korunabilmesi için toplumun her kesiminin kendi uzmanlık ve etki alanı dahilinde sürece katkı sunması şarttır. Bilim insanları sürdürülebilir teknolojiler üretirken, eğitimciler yeni nesillere doğa sevgisi aşılamalı; sanatçılar estetik bir dille farkındalık oluştururken, yöneticiler doğayla uyumlu politikalar geliştirmelidir.
Sonuç olarak, dünyamızı gelecek nesillere yaşanabilir bir miras olarak bırakabilmek için hem kalbimizi hem de aklımızı devreye sokmalıyız. Bir yanda doğayı kutsal bir emanet olarak gören manevi derinlik ve şefkat, diğer yanda ise tüm disiplinlerin el birliğiyle ürettiği bilimsel ve toplumsal çözümler bir araya gelmelidir. Polisiye tedbirlerin yerini gönüllü bir sevgi ve ortak bir sorumluluk bilinci aldığında, gerçek anlamda sürdürülebilir bir çevre korumadan söz edebiliriz.