İnsan, sadece söyledikleriyle değil, aynı zamanda söyleyemedikleriyle kendini ele verebilir. Vicdan muhasebesi, yalnızca sesin yükselttiği meselelerde değil, sessiz kalmanın tercih ettiği zamanlarda da ortaya çıkar. Zira taraf olmak, aidiyet hissettiklerimize göre şekil alan bir durum; merhamet ve vicdan ise kimliğe, inanca ve siyasi tercihe göre şekillenen bir lütuf olmamalıdır. Mazlumun kim olduğuna bakarak tavır belirlersek, adaleti bir ilke olmaktan çıkarıp kimliklerin emrine vermiş oluruz. Bu da adalet olmaz. Bugün Gazze’den Doğu Türkistan’a, Suriye’den Sudan’a dünyanın başka mazlum coğrafyalarına uzanan acılar karşısında asıl sorgulamamız gereken de tam olarak budur: Karşı olduğumuz şey zulüm mü? yoksa yalnızca kendi mahallemizin itiraz ettiği zulüm mü? Mazlum seçerken ait olduğumuz fikri-siyasi düşünceye, cemaate , camiaya mı tabiyiz? Yoksa mazlumun dini-mezhebi ve milliyeti olmaz diyenlerden miyiz?
Bugün gündemine mazlumları ve zalimleri bir kere dahi almayanları anlamakta zorlanıyorum. Bu mesele, bugün siyasi görüşlerin, inançların çok ötesinde, insanlığın onuruyla ilgili bir sınavdır. Sadece dini değil insani ve özelde vicdani bir reflekstir. Ben vakti zamanında; Madımak’a ağladıysam Başbağlara da ağlanmasını beklerim. Roboski’de, Halepçe’de, Şengal’de kalbim titredi ve konuştuysam aynı şeyi Gazze, Sudan ve Doğu Türkistan özelinde de beklerim. Geçmişteki acılara kulak verenlerin, bugün kamusal vicdana dair konuşmamalarını kabullenmem. Zira zulme suskun kalmakla zulme karşı geç ve seçici reaksiyon vermek arasında ahlaki bir fark yoktur. Dün Suriye’de milyonların hayatına mal olan mezhepçi vahşete ses çıkarmayanlar, kendi kantarları kendilerini tartınca birden mağdur edebiyatına sarılıyorlar. İşte bu tutarsızlığın ve seçiciliğin dik alasıdır!
Milliyetçilik kisvesi altındaki kin, etnik ve dini küçümseyiş, utandırıcı bir kibre dönüşmüş vaziyettte; aynı faşizan refleksi farklı renklerle boyamaktan başka bir şey değildir. Amalarla kurulu bir vicdan dünyası olamaz. Dünya halkları duruma kayıtsız kalmazken yanı başımızdaki insanların bu kadar umursamaz davranmasını sadece siyasi tercih bilançosuna indirgemek istemiyorum. Ama maalesef bazen durum tam da budur: Mağduru ve mağduru savunanları değersiz görenler, onlarla aynı çizgide buluşmayı kendilerine yediremiyor; aynı şeyi söylemeyi kendi kimlikleriyle bağdaştıramıyorlar. Öyle ki bazıları, Müslümanlar Gazze'yi savunuyorsa sırf onlarla aynı safta görünmemek adına karşı tarafta konumlanmayı tercih ediyor. Mezhepçi, kafatasçı milliyetçi, Kemalist... Adına ne derseniz deyin.
Müspet(!) camianın bazı entelektüel geçinenleri de farklı bir tutum sergilemiyor. “Vicdanımı içimde taşıyorum.” diyerek eylemsizliği erdeme dönüştürme çabası içindeler. Ya da “Mücadele böyle olmaz” diyerek üstenci ve kibir dolu bir dille mücadeleyi reddediyorlar. Görmüyorlar ki gizli kibirleri, savundukları değerlerin önüne geçiyor. Paylaşım yaparak gündem oluşturmayı küçümsemek, gerçek bir eylemle takviye edilmediği sürece haklı bir argüman oluşturabilir. Ancak günümüz iletişim dünyasında kamuoyu oluşturmamak, zulme karşı somut bir tavır almaktan kaçınmaktır. Her dönemin kendine göre bir mücadele yöntemi vardır. Mücadele seçeneğinin az olduğu şu dünyada biz tüm notalara sırasıyla basmayı deniyoruz. Biliyoruz ki Sosyal medya, gerçek eylemin yerini tutmaz; ancak doğru kullanıldığında zulmü görünür kılar, meydanlardaki çabaya ve sahadaki dayanışmaya köprü olur.
Kim ne yaparsa yapsın, ne söylerse söylesin; biz mazlumun yanında durmaktan vazgeçmeyeceğiz. Derdimiz şahıslara ya da gruplarla hesaplaşmak değil. Biz, vicdanımızın sesine kulak vermeye, sözümüzü söylemeye ve elimizden geleni yapmaya devam edeceğiz. Mazlumun kimliği, inancı, mezhebi ve coğrafyası değişebilir; fakat zulmün mahiyeti değişmez. Bizim terazimizde mazlumun kim olduğundan önce, maruz kaldığı zulüm vardır. Çünkü adalet, kimin için istendiğine göre eğilip bükülecek bir ilke değildir. Her şartta ve herkes için ayakta tutulması gereken bir haktır.
Vesselam...