Hayatın akışı içinde bazen en çok unuttuğumuz, ama aslında bu toplumun bugünkü refahının, taş üstüne taş koyma gayretinin temel harcını karanlar kimlerdir?
Hiç şüphesiz, yıllarını laboratuvarlarda, tarlalarda, fabrikalarda, bürolarda ve sokaklarda tüketmiş; çalışırken "gün gelir rahat ederiz" hayali kurmuş olan emeklilerimiz.
Ne var ki bugün, bu ülkenin en kıdemli vatandaşları için emeklilik dönemi, hak edilen bir dinlenme ve huzur mevsimi olmaktan çıkmış; adeta bitmek bilmeyen bir geçim maratonuna, her ayın sonunda bütçeyi denkleştirme çilesine dönüşmüş durumda.
Rakamların ötesindeki gerçek, boşalan pazar filesi…
Ekonomi tablolarında, enflasyon sepetlerinde ya da büyüme oranlarında emekliler genellikle soğuk rakamlar olarak yer alır. Oysa o rakamların ardında çok derin bir insan hikayesi, bir onur mücadelesi yatıyor.
Kök maaş tartışmalarının ortasında, seyyanen zam beklentilerinin arasında sıkışıp kalan sabit gelirli milyonlar, bugün mutfaktaki yangınla baş başa.
Artık mesele sadece "geçinmek" değil; pazara çıkıldığında fileyi ne kadar doldurabildiği, eczaneye gidildiğinde katılım payının cebi ne kadar yaktığı, kış aylarında doğalgaz faturası korkusuyla evde kaç dereceyle oturulduğu meselesi.
Yıllarca bu ülkenin vergisini ödemiş, primini gününde yatırmış, bu toprakların kalkınmasına ter akıtmış bir insanın, bugün en temel insani ihtiyaçları karşısında "nasıl idare ederim" hesapları yapması, toplumsal vicdanımızı sızlatmalıdır.
Emeklilik, anayasal bir haktır; bir lütuf veya bağış değildir. Bir ülkenin gelişmişlik düzeyi, sadece binalarıyla ya da yollarıyla değil, en zayıf anında vatandaşını koruma kalkanıyla, yaşlısına ve emeklisine gösterdiği vefayla ölçülür.
Üstelik bu mesele sadece ahlaki ve vicdani bir boyut da taşımıyor; aynı zamanda katışıksız bir ekonomik gerçeklik.
Emeklinin cebine giren her kuruş, anında yerel esnafa, mahalle bakkalına, kasaba ve üretime can suyu olarak döner. Emekliyi yoksulluğa mahkûm etmek, aslında iç piyasanın da can damarını tıkamak demektir. Çünkü dar gelirli ve emekli para biriktirmez; o parayı doğrudan hayatı idame ettirmek için harcar, piyasayı hareketlendirir.
Çözüm "İdare Etmek" değil, hakkını teslim etmektir!
Bugün milyonlarca emekliye sabretmekten, "biraz daha idare etmekten" başka bir seçenek sunulmuyor. Oysa sabrında, fedakarlığın da bir sınırı var.
Ömrünün en verimli yarım asrını bu ülkeye veren insanlara lütuf gibi sunulan artışlar, ne yazık ki hayat pahalılığının çok gerisinde kalıyor.
Gereken bellidir; emekli maaşları, ülkenin gerçek enflasyonuna ve insan onuruna yaraşır yaşam standartlarına göre yeniden, hakkaniyetli bir temelde ele alınmalıdır.
Sosyal devlet ilkesi, en çok da bu ülkenin temelini sırtında taşıyanlara karşı sorumluluğunu hatırlamak zorundadır.
Unutmayalım ki; bir toplum, emeklisine sahip çıktığı, onun mutfağındaki bereketi, evindeki huzuru ve yüzündeki tebessümü koruyabildiği ölçüde adil ve güçlüdür.
Ömrünü bu ülkeye adamış insanlara verilecek en büyük vefa, onlara en azından akşamları başlarını yastığa koyarken yarının kaygısını duymayacakları bir yaşam sunmaktır.