Su Gibi Aziz Zamanlar Kovanağzı adlı kitabımızın okuyucuya sunulduğunu Ali Taşoluk Mezunlarının Facebook sosyal medya sayfasında paylaştıktan sonra telefonla ilk arayan İsmail Gündoğar olmuştu. Aramızdaki yaş farkına ilaveten, liseyi yatılı okuduğu ve sonrasında hayatını İstanbul’da devam ettirdiği için İsmail ile daha evvel tanışmamıştık.
Konya’ya geldiğinde adeta; henüz yayımlanmamış hikâyemizdeki bir buluşma sahnesini yaşadık. Aydoğdu Geçidi’ni müteakiben Meram Belediyesi istikametinden varıp, mahallenin henüz varlığını yitirmemiş sokaklarını temaşa ederken bir yandan da hafızamızdaki hatıraları serdettik. İsmail sağlam bir hafızaya sahipti ve sınıf arkadaşlarının oturdukları sokakları, evlerini hatta okul numaralarını dahi ezberinde tutuyordu.
Gün dönmeye yüz tutarken turu tamamlayıp mahalleye veda ettiğimizde sözü hitama erdirememiştik. Birkaç ay sonra telefonda, “Sizin de hemşehriniz olan, benim sınıf arkadaşlarımdan Sümeyye ile telefonda görüştüm. İş yerine davetliyiz” dedi. Bu ziyaretin ardından, birkaç gün sonra İsmail İstanbul’a doğru yol aldı.
Biz onun bir ay kadar sonra dönmesini beklerken iki gün sonra telefon edip, Konya’da olduğunu söyledi. Mahallede, Seyit Ali’nin dükkânında buluştuğumuzda izi üzere neden acil dönüş yaptığını anlatırken son derece heyecanlı, bir o kadar da mutluydu. Eskişehir’e kadar murakabe etikten sonra arabayı kenara park edip telefon açarak, bugüne kadar evlenmemiş olan Sümeyye’ye, “Evlenmeyi düşünürsen, ben talibim” demiş. Acil dönüş kararı bu telefon konuşmasının sonunda alınmış ve yüz yüze görüşmelerinde evlenme kararı vermişler.
İki çocukluk arkadaşı Sümeyye ile İsmail’in nikâh merasimlerinde şahitlerinden biri biz olduk. Düğünleri de Kovanağzı’nın sınırında, Harmancık’ın başladığı Selbasan boyundaki Diltaş Düğün Salonunda, yani çocukluklarını yaşadıkları muhitte yapıldı.
İki ilkokul arkadaşı, nikâh masasına oturma kararı aldıktan sonra çok özel bir davranış gösterip Kız Yetiştirme Yurdunda Kimsesizliğin çaresizliğini yaşayan gençleri düğünlerine davet etti. Mevlânâ Ortaokulu’nda öğrenim gördüğü yıllarda Yetiştirme Yurdundan kalan sınıf arkadaşlarını gözlemleyerek psikolojik durumlarına vâkıf olan İsmail ve eşi Sümeyye Hanım bu davranışlarıyla önemli bir sosyal sorumluluk görevini yerine getirmiş olmakla birlikte, bir ihmali de topluma hatırlatmış oldu. Umarız ki bundan sonra düğün sahipleri de Çocuk Yetiştirme Yurdundaki gençleri ve Huzurevindeki yaşlıları mutluluklarına ortak ederler.
Bu vesile ile Sümeyye-İsmail Gündoğar çiftine yuvalarında ömür boyu mutluluklar diliyoruz.
