Sustum yıllarca, sustum derinden
Dilimde söz yoktu, içte biriken
Ne sayfa çağırdı, ne kelime için
Ben gökten inen damlayı bekledim.
Ucumsa kuruydu, rüyalar ıslak
Ne yazsam boştu, eksikti ancak
Bir sabahta indi, sessiz ve ılık
İçimden geçerek dokundu ancak.
Titriyordu elim, birden uyandım
Sanki ben değildim, o zaman yandım
O damlayla ben bir yola dayandım
İlk harfim sevgiydi, sonu yazmadım.
Şimdi her cümlemizde ondan kalan
Bir iz, bir nefes, büyük Rahman’dan
Kudret emriyle kaleme yaz diyen
Kaleme inen tek damla, damlayan…
O andan sonra yazılan her cüzde,
Sanki Hakk’tan indi her güzel sözde
Bir kere dokundu, sustu özümde
Ne zamanın sözüydü, ne ben yazdım.
