Bir yuva kurmak yıllar alır, yıkılması ise bazen bir imzaya bakar. Ancak boşanma, yalnızca iki insanın yollarını ayırması değildir. Kimi zaman çocukların hayallerinin, ailelerin huzurunun ve yılların biriktirdiği hatıraların da sarsılmasıdır.
Boşanmanın en ağır bedeli çoğu zaman mahkeme salonlarında değil, evlerin sessiz odalarında ödenir. Bir zamanlar aynı sofrada buluşan insanlar ayrılırken geride yalnızlık, kırgınlık ve cevapsız sorular bırakabilir.
Boşanma, insanın yalnızca eşini değil, alıştığı hayat düzenini de kaybetmesine yol açabilir. Özellikle uzun yıllar evli kalan kişilerde değersizlik duygusu, gelecek korkusu, uykusuzluk ve güven kaybı görülebilir. Bazı insanlar yeniden evlenmekten, hatta başkalarına güvenmekten çekinir.
İşin bir de ekonomik yönü vardır. Tek çatı altında geçinen aile, ayrılıktan sonra iki ayrı evin kirasını, faturalarını ve ihtiyaçlarını karşılamak zorunda kalabilir. Ekonomik sıkıntılar bazen yıllarca devam eder. Üstelik boşanma yalnızca eşleri değil, yaşlı anne babaları ve yakın akrabaları da etkileyebilir.
Anne ve babasının ayrılmasına anlam veremeyen bir çocuk, bazen kendisini suçlu sanır. "Acaba ben yaramazlık yaptığım için mi ayrıldılar?" diye düşünür. Kimisi içine kapanır, kimisi öfkelenir, kimisinin okul başarısı düşer. Daha da önemlisi, anne ve babası arasında tercih yapmaya zorlanan çocuk, sevdiği iki insanı kaybetme korkusuyla yaşayabilir.
Boşanmanın az konuşulan bir başka yönü de çocukların ileride kuracakları ilişkilere duydukları güvenin sarsılabilmesidir. Her çocuk aynı şekilde etkilenmez. Ancak sürekli kavga, suçlama ve sevgisizlik içinde büyüyen çocukların yaşadıkları, yetişkinlik hayatlarına kadar uzanabilir.
Unutulmamalıdır ki her evliliği sürdürmek de doğru değildir. Şiddetin, ağır geçimsizliğin ve sürekli aşağılanmanın bulunduğu bir evde kalmak, bazen ayrılmaktan daha büyük yaralar açabilir.
Önemli olan, evliliği korumak kadar insan onurunu ve çocukların ruh sağlığını da koruyabilmektir.
Son sözüm ve özüm şu olsun:
Boşanma kararı alınırken yalnızca bugünün kırgınlıkları değil, yarının pişmanlıkları da düşünülmelidir. Çünkü mahkeme bir evliliği bitirebilir ama yaşanmış hatıraları, çocukların özlemlerini ve gönüllerde açılan yaraları bir kararla silemez.
Bir evlilik sona erebilir; fakat anne ve babalık ömür boyu devam eder.
