Bir vakitler;
Kalbimiz insanlara bir aynaydı
Bakan kendini orada görürdü
Eşiğinden asla kin giremezdi
Nefretse barınmazdı gönlümüzde

Ne oldu böyle ne oldu
Kalp karardı ayna küstü
Sözler kaydı nefret kustu
Biz böyle değil ne olduk
Böyle değil…
Ne ara olduk

Düşkün Hakk’ın bize emanetiydi
El uzatmak bize bir ibadetti
Garibe gülmez hiç gönül kırmazdık
İncitmek nefsin büyük ayıbıydı

Ne oldu böyle ne oldu
Düşküne garibe güldük
Kalpleri incitip kırdık
Biz böyle değil ne olduk
Böyle değil…
Ne ara olduk

Söz emanetti bizim içimizde
Yalan söylenmez düşmez dilimizde
Riya kapımızdan asla girmezdi
Bir selamla bin kapı açılırdı

Ne oldu böyle ne oldu
Yalan dilde riya doldu
Selam kestik kapı örttük
Biz böyle değil ne olduk
Böyle değil…
Ne ara olduk

Sevgi saygı vefa hepsi kâfiydi
Aynı niyetin üç ayrı haliydi
Dostluk sıddıkiyet bir yazı değil
Kalbin sırla birleşen hemhaliydi

Ne oldu böyle ne oldu
Dost dostunu satar oldu
Saygı sevgide kalmadı
Biz böyle değil ne olduk
Böyle değil…
Ne ara olduk

Sabır yaraya sürülen merhemdi
Şükür hamdın başı, büyük nimetti
Sır gönlümüzün derin kuyusunda
Edep yolumuz haya nurumuzdu

Ne oldu böyle ne oldu
Şükür bitti sabır azdı
Kuyu taştı sırlar aktı
Biz böyle değil ne olduk
Böyle değil…
Ne ara olduk

Gönül vardı sevda vardı yâr vardı
Seven kalpler sevdiğiyle yaşardı
Ar insanı insan eden bir duruştu
Biz böyle değildik ne ara olduk…

Ne oldu böyle ne oldu
Ar kalmadı haya sustu
Gönül kaydı sevda küstü
Biz böyle değil ne olduk
Böyle değil…
Ne ara olduk