Karikatür, mizahın en etkili araçlarından biri olarak insanlığın hikâye anlatma geleneğinin bir parçasıdır. Türkiye'de karikatürün geçmiş tarihi oldukça geniş ve bu sanat formu, gün geçtikçe değişen dönemlerde gelişim evreleri yaşamıştır. Türkiye'de karikatürün ortaya çıkışı, Osmanlı dönemine kadar uzanır. Batılı anlamda karikatür ise 19. yüzyılın ikinci yarısında, Tanzimat dönemiyle birlikte gündeme gelmiştir.
İlk Türk karikatüristlerinden biri olan İbrahim Şinasi, mizah dergisi "Diyojen"de çizdiği karikatürlerle bu sanatı Türkiye'de yaygınlaştırmıştır. Karikatür, zamanla farklı teknikler ve tarzlarla şekillenmiştir. Özellikle Cumhuriyet döneminde, karikatür sanatı daha da değişmiş ve çoğalmıştır. 20. yüzyıl başında dergilerde ve gazetelerde paylaşılan karikatürler, toplumsal olayları eleştiren ve mizahi şekilde anlatan önemli bir iletişim aracı haline gelmiştir. Türkiye'de karikatür sanatının önemli bir dönüm noktası, 20. yüzyılın ortalarında "Gırgır" dergisinin yayımlanmaya başlamasıyla yaşanmıştır. Gırgır, Türk karikatürünün altın çağı olarak kabul edilen döneme damgasını vurmuş ve birçok ünlü karikatüristi bünyesinde barındırmıştır.
Geleneksel karikatür tekniklerinin yanı sıra dijital teknolojinin gelişimiyle birlikte dijital karikatürler de popülerlik kazanmıştır. Karikatür sanatçıları bilgisayar ve çizim tabletleriyle beraber eserlerini daha hızlı oluşturabilmek ve dijital platformda geniş kitlelere ulaşabilmektedir. Karikatür, sadece bir eğlence aracı olmanın ötesinde, toplumsal olayları eleştiren, insanları düşündüren ve güldüren bir sanat formudur. Türkiye'de de bu sanatın geçmişi epey geniştir ve günümüzde de karikatür sanatçıları, farklı tarzda ve teknikte bu geleneği sürdürmekte ve zenginleştirmektedirler.