Melek, Nebi Aleyhisselam'a ;
O'nu sever misin? dedi.
Nebi salallahu aleyhi ve Sellem;
Evet,buyurdu.
Melek; doğrusu ,ümmetin yakında
O'nu öldürecek.
Dilersen,öldürüleceği yeri
Sana göstereyim,dedi.
Elini yere vurdu,
Kırmızı bir çamur getirdi.
Ümmü Seleme hemen çamuru aldı,
Örtüsüne sardı ve hıfzetti.
Kerbela'da on Muharrem!
Çıkınında duran kırmızı topraktan,
Kan damlamaya başladı ..
Ümmü Seleme anamız bunu gördü...
Şehit edildi Hz Hüseyin,
Gök ehli ağlar,yer ağıdını salar.
Ehli Beyti şehit ettiler!
Kanlar döndü,yüzler soldu.
Şehitlerin ahını herkes duydu!!!
Dünya kurulalı böyle acı görmedi !
Dost bilinen düşmanlar birleşti,
Aç susuz bıraktı ,etrafına set çekti,
Rasul'ün nesline,beşikteki bebesine kast eyledi,
Can almak için planlar biçti...
Ah Dedem,Can Dedem.
Canlar sana kurban Dedem!
Mahzun ve üzgün ,
Yüreği yanık Dedem.
Hz.Hasan ve Hz.Hüseyin
Cennet gençlerinin efendisi,
Cennet reyhanları,
Dünyada Dede'lerinin güzel kokuları.
Onları gördüğünde neşelenir,
Hüznü dağılır,
Bazı kere onları yüklenir,
Namazına devam eden Dede!
Hz .Zeyneb'den olan kızı Ümame'yi,
Dedesi namazda onu omuzuna alır,
Rükûa gittiğinde yere bırakır,
Kalktığında tekrar omuzuna alır.
Ne muhteşem bir Dede!!
Kızların toprağa gömüldüğü ,
Horlanıp hakir görüldüğü devirde,
Omuzlarında yükseltir kız torunu Ümame'yi.!
Rasulullah'a soruldu ,ehli beytinden;
En sevgili olanın kimdir ?
Dedi Allah Resul'ü ;
"Hasan ve Hüseyin " diye buyurdu.
Fatıma anamıza seslenerek;
"Oğullarımı bana çağır,onları kucaklayayım.
Hüseyin bana ,ben Hüseyin'e aitim.
Hüseyin'i seveni , Allah sevsin ."buyurdu.
Hasan dedesine ,
En çok benzeyendi.
Hüseyin de dedesine ,
Vücut olarak benzerdi.
"Allahım ben onları çok seviyorum
Sen de onları sev " diyerek dua ederdi.
Bir omuzunda Hz. Hasan,
Bir omuzunda Hz.Hüseyin,
Onları öperek sahabelerinin yanına gelirdi.
Seviyoruz Allahım Hz.Hasan'ı
Seviyoruz Allahım Hz.Hüseyin'i,
Tüm Ehli Beytini,
Ayırma Allahım bizi onlardan,
Ayırma yolunda olanlarından...