Tarım geçmişten bugüne yapılan en eski mesleklerden biridir. Gün geçtikçe kullanılan teknoloji artsa da çalışan ve çalıştıran insan olduğundan tarım emekçileri yılın her döneminde üretilen ürüne göre farklı zamanlarda arazide olma zorunluluğu vardır. Tarımımız ürün çeşitliliği açısından ve hacim olarak büyüdü. Çalışanlar içinde yaz kış demeden her mevsimde iş alanları açıldı. Üretici ve çalışanların ortalama gelirleri piyasa şartlarına göre az çok artış gösterdi. Zirai üretimde kullanılan yeni teknolojik ekipmanlar ve girdi (gübre, makine, tohumluk) masrafları da arttı. Girdilerde ki kadar olmasa da ürün fiyatlarında da belirli oranlarda artışlar olmaktadır. Tarımsal işletmelerde çalışan ailenin şahsi ihtiyaçları da değişim göstermiş olup köylerde tarıma duyulan ilgi küçük arazi sahiplerinde giderek azaldığından köyden kente olan göçleri tetiklemiştir. Tarım arazilerinde toplulaştırma ve satın almalarla mirasla bölünen araziler kısmen büyütülmeye çalışılsa da istenilen işletme başına düşen arazi büyüklüğüne henüz ulaştırılamamıştır. Bu durum ülkemiz tarımı için ayakta kalmayı ve rekabet gücünü önemli oranda etkileyen önemli bir unsur olarak devam etmektedir.
Tarımda çalışan işçiler, tarım emekçileri belirli sosyal haklardan mahrum olsalar da bu hususlar giderek azalmaktadır. Çalışan insanların ülke varlığı da önemli oranda değişim göstermektedir. Birçok iş kolunda olduğu gibi şu ülkenin insanları olmasa diğer sektörlerin çalışan bulamayacağız söylemi tarım sektörü içinde söylenir hale geldi.
Tarım sektörü hem zevkli hem de meşakkatli bir sektördür. Canlı bitki ve hayvanla uğraşıldığı için gece- gündüz, yaz ve kışı yoktur. Ürüne göre yapılması gereken işler zamanında yapılarak üretimde kalite ve miktarı artırılmak için sürekli çalışılmalıdır.
Örneğin havuç üretimi; geçmiş yıllarda belirli bir dönemde ekilip hasat edilirken günümüzde farklı ekim dönemlerinde ekim yapılarak farklı dönemlerde büyütülüp hasat edilmekte ve işlenerek neredeyse bütün yıl piyasaya verilebilmektedir.
Ülkemizde belli bazı bölgelerde yetiştirilip tüketilen önemli bir sebzelerden biri havuçtur. Havuç sık sık hemen hemen herkes tarafından tüketilmektedir. Önemli bir vitamin deposu olan havuç birçok dünya ülkesinde olduğu gibi ülkemizde de hemen hemen her mevsimde ve birçok şekilde tüketilmektedir.
Konya ülkemizde havuç üretiminde önemli bir paya sahip olup en fazla üreten ildir. Konya'da üretilen havuçlar mor ve sofralık havuç olarak 2'ye ayrılmaktadır. Mor havuç özellikle Ereğli ve Karapınar ilçelerinde ekilmektedir. Sofralık havuç ise Meram, Çumra, Altınekin ve Karatay ilçelerinde ekilmektedir. Yazın sıcaklığın +40 dereceyi, kışın -5, -10 dereceye düştüğü günlerde bile evlerine ekmek götürebilmek için tarımda çalışanlar vardır.
Konya'da bu yıl geçmiş yıllara göre mevsim normallerinin üzerinde seyreden hava sıcaklıklarında tarım işçileri işlerine ara vermeden çalışmaya devam etmek zorunda kalmışlardır. Her ne kadar yetiştiricilikte makine ve ekipman kullanımı yaygınlaşsa da birçok tarımsal faaliyet için çalışan insana ihtiyaç duyulmaktadır. Çoğunluğunu kadın çalışanların oluşturduğu işçiler, açıkta veya serada 40 dereceyi bulan sıcakta, sabahın erken saatlerinde başladıkları mesailerinde gün boyu çalışarak işlerini sürdürmektedirler. Havuç sökümünde toprak içerisinden havuçları tek tek çuvallara doldurmaktadırlar. Sadece havuçta değil pancar, kavun, karpuz, fasulye gibi birçok üründe sabahın erken saatinden akşama kadar çalışan bu emekçiler kendi rızıklarını tarladaki bu faaliyetlerden çıkarmaktadırlar. Ayrıca şehirlerin kenarlarındaki seralarda maydanoz, roka, nane, marul ve dereotu gibi pazarlarda yeşillik diye satışa sunulan ürünlerde de işgücü yoğun kullanılmaktadır.
Çalışan bu insanların çalışma şartları ve sosyal hakları güvence altına alınarak tarımsal üretim kolunda çalışmak cazip hale getirilmelidir. Özellikle ağaç olmayan alanlarda portatif gölgeliklerle sıcaktan ve karavanlarla soğuktan korunmaları yanında günlük ihtiyaçlarının karşılanarak iş gücü kullanımı artırılmalıdır. Pazarlarda kurulan seyyar tuvaletler gibi çok işçi çalıştıran arazilerde de bazı geçici tesisler olmalıdır. Mevsimlik çalıştırılan tarım işçileri için yaşanılabilir geçici mekânlar yapılmalıdır. Aksi halde modernliğin ve hazırcılığın giderek artış gösterdiği günümüzde tarım sektöründe çalışacak iş gücü bulmak daha da zorlaşacaktır.