İnsan bazen yaşadığı yere kızar. Şehrine sitem eder, ülkesine kırılır, yönetenlere öfkelenir. Geçim sıkıntısı olur, adaletsizlik görür, eksikler fark eder. İşte o anlarda bazıları “Bu ülkede yaşanmaz.” der. Fakat insan biraz durup düşününce şu gerçeği fark eder: En kötü vatan bile vatansızlıktan iyidir.
Vatan sadece üzerinde yaşadığımız toprak değildir. Vatan; çocukluğumuzun geçtiği sokaktır, annemizin sesi, babamızın nasihati, ezan sesinin göğe yükseldiği minaredir. Vatan; bayrağın dalgalandığı meydandır, şehitlerin yattığı kabristandır. Bir insan bunları kaybettiği zaman, aslında sadece toprağını değil; hatıralarını, kimliğini ve aidiyetini de kaybeder.
Tarihe baktığımızda vatansız kalmanın ne demek olduğunu çok acı örneklerle görürüz. Yurtlarından koparılan milletler, dünyanın dört bir yanında dağılmış; kimileri yıllarca mülteci kamplarında yaşamış, kimileri kendi toprağında bile yabancı gibi muamele görmüştür. Evini, ocağını, mezarını bırakıp gitmek zorunda kalan insanların kalbindeki acıyı kelimeler anlatamaz.
Bugün dünyanın bazı yerlerinde insanlar sadece “vatanım olsun” diye dua ediyor. Çocuklar bombaların gölgesinde büyüyor. İnsanlar bir gün huzurlu bir memlekete kavuşmanın hayalini kuruyor. İşte o zaman insan anlıyor ki vatanın kıymeti, çoğu zaman kaybedilince anlaşılır.
Elbette bir ülkenin eksikleri olabilir. Hatalar yapılabilir. Yanlışlar görülebilir. Fakat vatanı sevmek, sadece iyi günlerde değil zor zamanlarda da onun yanında durabilmektir. Vatan sevgisi; eleştirmekle birlikte sahip çıkmayı, kırılmakla birlikte terk etmemeyi gerektirir.
Unutmamak gerekir ki bu topraklar kolay kazanılmadı. Çanakkale’de, Sakarya’da, Dumlupınar’da nice yiğitler bu vatan için can verdi. Kimisi bir daha evine dönemedi, kimisi evladını göremedi. Ama hepsi şu düşünceyle mücadele etti: “Vatan yaşarsa biz de yaşarız.”
Bugün bize düşen görev şikâyeti büyütmek değil, sorumluluğu büyütmektir. Çalışmak, üretmek, birbirimize sahip çıkmak ve bu toprakların değerini bilmektir. Çünkü vatan dediğimiz şey sadece devletin değil, milletin omuzlarında yükselir.
Bir insanın arkasını yaslayacağı bir toprağı, başını koyacağı bir yurdu, sığınacağı bir bayrağı varsa aslında çok büyük bir nimete sahiptir. Bu nimetin kıymetini bilmek gerekir.
Son sözüm şudur:
Eksikleri olabilir, zorlukları olabilir. Ama yine de gerçek değişmez.
En kötü vatan bile, vatansızlıktan iyidir.