Takvimler yine özel bir günü gösteriyor. Çiçekler alınacak, mesajlar yazılacak, güzel sözler söylenecek… Her yerde “Babalar Günü” konuşulacak. Peki yıllarını ailesine veren, ömrünü çocuklarının mutluluğuna adayan bir baba sadece bir gün mü hatırlanır?
Baba dediğimiz kişi, çoğu zaman sevgisini büyük cümlelerle anlatmaz. O, sessiz bir kahramandır. Sabah erkenden kalkıp evinin rızkı için yola çıkan, akşam yorgun dönse bile çocuklarına gülümsemeye çalışan insandır. Kendi sıkıntısını saklayıp “Ben iyiyim” diyendir.
Bir babanın cebindeki son parayı çocuğuna vermesi, kendi ihtiyacını erteleyip evladının ihtiyacını düşünmesi belki de dünyanın en büyük fedakârlıklarından biridir. Çünkü baba sevgisi bazen bir sözde değil; bir bakışta, bir bekleyişte, bir sessizlikte saklıdır.
Çocukken fark etmeyiz… Babamızın güçlü olduğunu düşünürüz. Sanki hiç yorulmaz, hiç üzülmez sanırız. Oysa onların da kırıldığı, yorulduğu, içinden sessizce dua ettiği zamanlar vardır. Sadece ailesi üzülmesin diye bunu belli etmezler.
Bir gün babalarımıza çiçek almak güzeldir, bir telefon açmak güzeldir, gönlünü almak güzeldir. Ama asıl güzellik, onlar hayattayken değerini bilmektir. Bir sofrada beraber oturmak, “Nasılsın baba?” demek, elini öpmek bazen alınabilecek en değerli hediyeden daha kıymetlidir.
Çünkü bazı sevgiler takvimlere sığmaz. Baba sevgisi bir güne bırakılacak kadar küçük değildir. Bir ömür boyunca verilen emeğin karşılığı, bir günle ödenemez.
Unutmayalım ki; babalar sadece özel günlerde değil, her zaman hatırlanmak ister. Çünkü baba, evin direği, ailenin duası, çocuğun arkasındaki en büyük güçtür.
Bugün bir kez daha hatırlayalım: Baba bir gün değil, bir ömürdür.