Bir sohbet meclisinde Çelebi Hüsâmeddin,
Bir evi işaret etmişti şöyle dedi;
“Filan eve gidin, falan mahalle, falan sokakta içinde oturanlara,
Derhal evi boşaltmalarını söyleyin.”
Emir yerine getirildi,
Ev derhal boşaltıldı,
Tavan çöktü, ev harap oldu,
Talebeleri ve ev halkı kurtulduklarına sevindiler.
Allah’ın sevgili kulları bu dünyada,
İnsanların kurtulması için faydalı olursa,
Ahirette kim bilir nasıl olurlar,
Ne mutlu onların gönül ve muhabbetini kazananlara.
Bahar mevsiminde yağmur az yağmıştı,
Ekinler bitmemiş, kuraklık baş göstermişti,
Konya halkı defalarca yağmur duasına çıkmışlar,
Bir türlü tek damla yağmur düşmemişti.
Bir heyetle Çelebi Hüsâmeddin’in,
Huzuruna dua istemek için geldiler,
Birlikte Hz. Mevlâna'nın türbesine gittiler,
Uzun uzun Allah-u Teâla'ya ağlayarak dua ettiler.
Dua bitmeden gökyüzü bulutlarla doldu,
Yağmurlar güldür güldür yağdı,
Toprak suya, su toprağa doydu,
Yirmi gün boyunca yağmurlar yağdı.
Herkes evlerinin yıkılıp zarar göreceğinden korktu,
Hüsâmeddin Çelebi’ye tekrar başvuruldu,
“Başka ihtiyacı olan yere yağdırması için,
Rabbimizden niyaz ederiz yalvarırız”
Yağmur dindi, bulutlar dağıldı.
Nihayetinde o senede bereket,
Mahsul pek çok oldu,
Her yer bollukla ambarlar doldu,
Hüsâmeddin Çelebi'nin halkta sevgisi çok arttı.