İtalyanlarla ortak yönlerimiz fazla

Çarşamba günü “Lorenzo di Marzio” adlı diğer anaokuluna gittik. Şehrin diğer yakasında bulunan okul tamamen anaokulu çalışmalarına ayrılmıştı. Hava soğuktu bazı çocuklar hasta olup okula gelememişlerdi. Öğretmenleri ise bizlerin de oyunlara katılmasını istediler. Biz de gelenler ile birlikte çocuk oyunlarına katıldık. Çok eğlenceli anlar yaşadık. Geleneksel tatlılarını yedik. Okul etkinliklerinin ardından Rieti’nin tarihi yerlerini gezerek, İtalya’nın tam artası adını verdikleri yuvarlak taşı gördük. Yarımadanın tam ortasına denk gelen bu yuvarlak taşın üzerinde fotoğraf çektikten sonra akşama kadar diğer kiliseleri, köprüleri ve sarayları gezdik.
Giuseppina, öğretmen arkadaşı ve okul müdüresi, Bizi Piazza Cavour / Ponte Romano köprüsüne götürerek oradaki Romalılardan kalma ilk köprünün kalıntılarını gösterdi. O köprü ilk yapılma zamanında 7 kanallı bir köprüymüş. Zamanla o kanalların üzerine evler bina edilmiş. Günümüzde bir tanesi köprünün yanında su yüzünde kalmış.  Eski Roma köprüsünü görünce gerçekten çok etkilendik.
İTALYAN MİSAFİRPERVERLİĞİNE HAYRAN KALDIK
Oradan yeraltındaki kanalları takip ederek cadde üzerindeki bir eve uğradık. Ev sahibi Mario ve karısı oldukça güler yüzlü ve misafirperver bir çift idi. Mario bizi evinin altında bulunan Roma köprüsüne götürdü. Yedinci ve son köprü Mario’nun evinin altında bulunuyordu. Ekip yukarı çıkıp çay içerken ben ve arkadaşım İbrahim,  Mario ile evin altındaki gizli bölmeleri ve Roma İmparatorluğundan kalma kalıntıları gezdik. Orada öğrendik ki Mario hayatında türlü başarılara imza atmış birisi. 1994 ve 2000 yıllarında olmak üzere iki kere Kuzey kutbuna gitmiş. Bize arkadaşlarıyla kutupta çektiği fotoğrafları gösterdi. Ardından güzel kokulu İtalya çaylarından ikram ettiler. Mario ve hanımını çok sevdik. Evini adeta bir müzeye çevirmiş gibiydi. Tarihi antika eşyalarıyla dolu olan evde maziyi hissederek yaşamayı seven hayat dolu, sevimli ve neşeli bir çiftti Mario ile hanımı… Aramızda sıcak bir köprü oluştu. Mevlana’nın dediği gibi aynı dili konuşanlar değil aynı duyguyu paylaşanlar anlaşır. Vedalaşırken Türkiye’ye bol bol selam iletti.
ROMA’DAN AYRILMA VAKTİ GELDİ
Caddeleri ve ara sokakları dahil olmak üzere karış karış gezdiğimiz Rieti sokaklarının birinde dinlenip Mergeretti pizzalarından yedikten sonra veda vakti gelip çatmıştı. Giuseppina ile okul müdiresinden ayrılırken gözler dolu dolu olmuştu. Sanki anamdan, bacımdan ayrılıyormuşum gibi duygulandım ben de. Yaşananlar insanları aynı hatıra denizine çekiyor ve ortak bir geçmişte buluşturuyordu. Bir dahaki ülke ziyaretinde buluşmak üzere sözleştikten sonra ayrıldık ev sahibi guruptan. Perşembe sabah İrlanda ve Yunanistanlı öğretmenler ile birlikte otelden ayrılıyorduk. O gün Roma’ya geçip Cuma günkü uçakla memleketimiz cennet vatanımız Türkiye’ye dönmeyi planlıyorduk. Bir gün daha Roma’da kalacaktık. Son gün de gezemediğimiz ve yarım kalan tarihi mekânları gezdik. Özellikle Colesseum’u yeniden ayrıntılarıyla gezdik. Roma’dan ayrılma günümüzdü Cuma sabahı. Bir daha baktık sokaklarına, caddelerine, kiliselerine ve köprülerine. Bir daha baktık sıcakkanlı insanlarına ve bir daha baktık manzarasına. Derken dönüş yolculuğu ve Türkiye. Yeniden sağ salim güzel ülkemize dönmekten dolayı da ayrı bir mutluluk duyduk ekip olarak. Hava limanında geziden, projeden ve eğitimden konuştuk. Bir sonraki Portekiz ve Yunanistan ziyaretlerini gözden geçirdik. Yeni ziyaretlerimizde yeni umutlara açılacak kapılardan bahsettik. Hepimizin yüreğinde eğitim aşkı ve çocuk sevgisi… Hepimizin yüreğinde vatan sevgisi ve sıla hasreti… Yeniden memleketimize dönmenin gizli neşesi…. Bir dahaki Proje ziyaretimizde buluşmak dileği ile…

HÜSEYİN SAYIN -İTALYA İZLENİMLERİ- SON