Tarihten bu yana dünyada milyarlarca insan yaşamış ve hala yaşamaya da devam ediyor. Bunların hiçbiri de birbirine benzememiş. Kiminin gözü çekik, kiminin teni siyah, kimi duygusal, kimi de kincidir. Bu yüzden olsa gerek insanları memnun etmek gerçekten çok zordur. Herkes aynı şeyi düşünemez. Birinin isteği diğerinin asla istemeyeceği bir şeydir.
Günlerdir tüm ülkede Van depremi tartışılırken bende bunları düşündüm. Biri çıkıp devlete yardımlarından dolayı teşekkür ediyor, diğeri yapılanları yetersiz buluyor gereğinin yapılmadığını söylüyor. Tabiri caizse her kafadan ayrı bir ses çıkıyor. Herkes depremi kendince değerlendiriyor. Kimisi sanki depremi devlet çıkarmış gibi davranıyor. Kimisi de sanki doğudaki herkes PKK’lıymış gibi, depremin oluşunu 26 şehidimize bağlıyor. Toprak kabullenmedi sessizce toprağa girmelerini diyor.
Ama tüm bu kargaşa içinde tek bir gerçek göze çarpıyor. KARDEŞLİK. Kim ne derse desin nasıl düşünürse düşünsün yine de yardımını esirgemiyor ve herkes elinden geleni fazlasıyla yapıyor.
Din, dil, ırk ayrımı yapmadan dünya yardım için tek yürek oldu vana yardım etmeye çabalıyor. Bakın mesela en güzel örneği bunun Japonya’dır. Daha kendi yaralarını saramadan Van için yardımda bulunuyor iyi dileklerde bulunuyorlar. Japonlar Tokyo'daki Türkiye Büyükelçiliğinin posta kutusuna içerisinde para olan zarflar ve destek mesajları olan mektuplar atarak kaçıyor.
Mektuplar arasında 5 yaşındaki bir çocuğun "Ganbatte Türkiye" Başar Türkiye!" notu da posta kutusuna atılan zarflar arasında en çok dikkatimi çekenlerden. Bununla da kalmayıp Japonya, devlet olarak da Türkiye´ye Japonya Uluslararası İşbirliği Ajansı aracılığıyla 30 milyon Japon yeni (yaklaşık 400 bin ABD doları) ile çadır ve acil yardım malzemesi sağlamaya karar vermiş.
Teşekkürler Japonya, teşekkürler yardımda bulunan herkes. Ve teşekkürler yine insanlığın kazanmasını sağlayan tüm insanlar...